welkom en mededelingen 

zingen           Psalm 105:1 ‘Loof God de Heer, en laat ons blijde’ 

stil gebed 

votum en groet

aanvangstekst      ‘Als uw mond belijdt dat Jezus de Heer is en uw hart gelooft dat God Hem uit de dood heeft opgewekt, zult u worden gered. Als uw hart gelooft, zult u rechtvaardig worden verklaard; als uw mond belijdt, zult u worden gered.’ (Romeinen 10:9,10)

zingen (met band) Hemelhoog 475 'God maakt vrij'  

gebed om de verlichting met de Heilige Geest 

zingen           (met band)  Hemelhoog 338 ''k Stel mijn vertrouwen'

kindermoment 

Hier in de kerk ben ik gewend om iets mee te nemen voor het kindermoment. Dit keer hoefde dat niet, want het stond er al. Het is dat ‘ding’ daar. Wat is dat?

Een knielbank. Die staat daar niet altijd, maar vandaag wel. Waarom? Wat gaat daar straks mee gebeuren? Zes mensen gaan het geloof belijden, met heel hart tegen de Here God zeggen dat ze in Hem geloven, dat ze van Jezus houden en Hem willen volgen.
Maar daarna knielen ze. En wat gebeurt er dan? Dan krijgen ze de zegen en een mooie bijbeltekst erbij. Waar ze hopelijk nog vaak aan zullen denken de komende tijd.

Een knielbank. Daar kniel je dus op. Wanneer knielen mensen eigenlijk nog meer? Als ze bidden. Waarom dan knielen. Eerbied. Buig je je voor God, de Allerhoogste. Knielen doen mannen ook als ze hun geliefde ten huwelijk vragen. Zo van: ‘Wil je met me trouwen?’ Kijk, als je knielt, dan lijk je eigenlijk op een vraagteken. Kijk maar. Dat vind ik nou mooi: ‘Als die mensen straks ‘ja’ hebben gezegd tegen God. Dus antwoord hebben gegeven, al heel snel daarna knielen ze, en worden ze een vraagteken. Want hoe zul je kunnen blijven geloven, hoe kun je het volhouden als je God niet vraagt om je daarbij te helpen. Daarom knielen ze, vragen ze om de Heilige Geest. En dan antwoordt God, want dat is die zegen die ze krijgen, dan zegt de Here God eigenlijk: ‘Ja, ik wil je helpen, Ik geef je mijn Heilige Geest. Hij zal je helpen om vol te blijven houden, om te blijven geloven, om te blijven hopen en liefhebben.’

Je bent nooit te jong of te oud om te knielen… 
Een goede kindernevendienst (1-8) en tot straks. Dan zijn jullie weer op tijd terug voor de belijdenis en voor het knielen.

schriftlezing                                    Psalm 84 door Christie Meijer   

zingen (met band)             Hemelhoog 23 'Wat hou ik van uw huis' (Psalmen voor Nu 84)

tekstlezing   ‘Zalig een mens wiens kracht is in U, pelgrimswegen zijn in hun hart!’ (Psalm 84:6, Naardense Bijbel) 

preek          Thema: Felicitatie

Gemeente van Jezus Christus, Marijn, Gabriëlla, Tobias, Christie, Emma en Arjen, 

Straks na de dienst mogen jullie daar gaan staan, tussen de kerk en De Brug, en dan komen al die mensen langs om jullie te feliciteren met jullie belijdenis. Ik zeg het nu al: ook dat is indrukwekkend.
Ik heb daar zelf nog actieve herinneringen aan: Palmzondag 1988. Nee, niet hier, maar in de Brugkerk in Waddinxveen. De stoet mensen die langstrok, om ons te feliciteren met onze belijdenis. Er leek geen einde aan te komen. Al halverwege voelde ik m’n pols en dacht: had ik van tevoren toch niet wat extra krachttraining moeten doen? En op een gegeven moment zei ik al ‘Dankuwel’ tegen iemand, voordat diegene me gefeliciteerd had. Oeps. Maar ik kreeg een uiterst milde glimlach terug mét alsnog de felicitatie. Ja, al die mensen die je komen feliciteren is vooral een uiting van meeleven, die zo goed doet. Daar doet u, daar doe jij, toch straks graag aan mee?

Ik mag trouwens nú al de felicitaties overbrengen. Vanuit Psalm 84. Daar wordt ook gefeliciteerd. Ja, zo zou ik ze wel willen noemen. ‘Gefeliciteerd’ betekent namelijk letterlijk ‘gelukgewenst’. Middenin dat woord ‘gefeliciteerd’ zit het Latijnse woord ‘felix’ verscholen en dat betekent ‘geluk’.
Nou zulke gelukwensen, zulke felicitaties, heeft de Psalm dus ook, zelfs in drievoud. Allereerst in vers 5: ‘Gelukkig (dus te feliciteren zijn) wie wonen in uw huis.’ Vervolgens in vers 6: ‘Gelukkig (dus te feliciteren zijn) wie bij U hun toevlucht zoeken’. En tot slot in het laatste vers: ‘Gelukkig (dus gefeliciteerd) de mens die op U vertrouwt.’

De Naardense Bijbel vertaalt nog wat plechtiger met ‘zalig’. Dat is geluk in de hoogste vorm. In de aloude Statenvertaling stond ‘welgelukzalig’. Wel-geluk-zalig; geluk tot in de derde macht zeg maar! Hoe gelukkig wil je het hebben?! Dan ben je toch echt dubbel en dwars te feliciteren! En dat mag ik jullie vanmorgen overbrengen… 

We focussen ons daarbij op de tweede felicitatie uit de Psalm: ‘Gelukkig, zalig dus, een mens wiens kracht is in U, pelgrimswegen zijn in hun hart!’
Ja, Psalm 84 is een echt pelgrimslied. D.w.z. het is ontstaan bij en gezongen door mensen die als pelgrims, vanuit alle delen van Israël (en daarbuiten) naar de tempel in Jeruzalem gingen, het huis van God.
De dichter van de Psalm kan zich nog goed herinneren hoe hij daar was en z’n oog getrokken werd naar vogels - mussen en zwaluwen- die over het tempelplein scheerden of hipten. Daar ook tussen de stenen hun nestje hadden gebouwd. Ze staan symbool voor al die mensen die mogen thuiskomen bij God, die in zijn huis mogen wonen. Dan ben je echt te feliciteren! Want dat is zalig!

Maar je bent niet alleen te feliciteren als je daar woont, maar daar dus ook naar op reis gaat. Beter: als die pelgrimsreis in je hart is. Dat je daar dus vol van bent, daaraan denkt en niets liever wil dan God ontmoeten. Als je dat dus ter harte neemt.
Spurgeon, je weet wel, die Schotse dominee, die echte preektijger, met z’n geniale actie met die tang en dat kooltje, die Spurgeon zei eens in een preek over onze tekst: ‘Zij die Gods wegen liefhebben, zijn gelukzalig. Wanneer wij Gods wegen in ons hart hebben, en ons hart op zijn wegen, dan zijn we wat en waar we moeten zijn, en zo zullen we goddelijke goedkeuring genieten.’ In mijn woorden: dan ben je in de diepste zin van het woord te feliciteren.

Mooi trouwens dat beeld van de weg voor de omgang met God, voor het geloof. In het Nieuwe Testament worden christenen ‘mensen van de weg’ genoemd. Christen zijn, geloven, is een weg. Dat is een dynamisch beeld. God zoeken en vinden, door Hem gezocht en gevonden worden, is een weg. Dat is geen kwestie van stilstand, van verstarring, van vastgeroest raken. Nee, het is een weg, een tocht, een pelgrimsreis. Daar zit dynamiek in. Voortgang. Verandering. 

Ik heb dat ook bij jullie gemerkt. Geen weg naar dit moment van vandaag was hetzelfde. De één groeide op in een meelevend gezin en ontdekte gaandeweg de impact van het geloof en omarmde dat. Hoe dat echt verschil maakt. Zoals iemand schreef in z’n persoonlijke belijdenisbrief: ‘Geloven is voor mij een reddingsboei, die ik zelf nodig heb, maar die ik ook graag anderen aanbied.’ Een ander had jaren niet zoveel met de kerk, totdat een dochter voorging, vorig jaar belijdenis deed en hij zag hoe mooi dat is. Gelukkig zit er geen leeftijdsbeperking op de belijdeniscatechisatie en het zetten van die stap om er ook zelf uiteindelijk voor te kiezen. 

Toen op de laatste belijdeniscatechisatieavond, de zogenaamde ‘aannemingsavond’, die brieven werden voorgelezen, ontroerde dat ook de aanwezige kerkenraadsleden, inclusief mij: hoe verschillend die wegen van jullie ook waren, maar dat het allemaal wegen naar God, naar Jezus, toe zijn. Of zoals onze tekst in de NBV luidt: ‘Gelukkig wie bij U hun toevlucht zoeken, met in hun hart de wegen naar U.’
‘Wegen naar U’. Het is een meervoud, want God gaat inderdaad niet met iedereen dezelfde weg. Daar zit variatie in. Gelukkig maar. Maar Hij wil wel dat we bij Hem uitkomen. Dat we bij Hem onze toevlucht zoeken.

Die weg naar God toe is trouwens niet altijd makkelijk. Het volgende vers zegt dat die weg ook kan gaan ‘door een dal van dorheid.’ In het Hebreeuws staat daar het ‘Baqa-dal’. Oftewel het dal voordat je Jeruzalem binnentrok. Het kon daar smorend heet zijn. Ongeveer de enige vegetatie die er groeide, waren balsemstruiken: tanige struiken, met stugge bladeren en flinke doorns. Het was echt geen pretje voor de pelgrims om door dat dal te gaan. Die balsemstruiken scheidden een soort vocht af, dat op tranen leek. Vandaar dat Luther het vertaalde met ‘tranendal’. 

Je begrijpt: dit staat ook voor onze weg door het leven. Onze weg naar en met God. Ook dat kwam terug in jullie brieven. Iemand schreef hoe ze op de eerste avond met een gebroken hart zat, ze amper iets kon zeggen, omdat de tranen zo hoog zaten. Daar was gelukkig ruimte voor. Ze kon zichzelf zijn. En een ander schreef eerlijk over z’n twijfels, die keer op keer de kop opstaken en -steken. 
Die weg naar God toe kan opeens een bocht maken. Of scheert langs het ravijn.  Je stapt in een kuil. Er gaat een streep door je rekening. Je kampt met teleurstellingen en tegenslagen. Je ervaart maar weinig van God. Een dal van dorheid…

Het is duidelijk: Jezus volgen is geen geasfalteerde weg, laat staan een roltrap naar de hemel of zo. Nee, het moet vaak genoeg door zo’n dal, zo’n ‘Baqa-dal’, heen. Hoe houd je het vol?
Daarvoor moeten we terug naar dat eerste deel van de felicitatie: ‘Zalig een mens wiens kracht is in U.’ De kracht om die geloofsweg vol te houden hoef je dus niet uit jezelf te halen. Gelukkig maar, want laten we eerlijk zijn: die accu is zo leeg. Nee, de kracht is in de Here God te vinden.

Recent ging het bij het kindermoment over de Heilige Geest. Ik vergeleek die met een telefoonoplader. Om je phone aan de praat te houden, moet-ie wel opgeladen blijven. Dat doe je met zo’n oplader.
Om het contact met God levend te houden, om vol te houden op die geloofsweg, ook als het door het dal gaat, om dat geloof ook handen en voeten te geven; daarvoor heb je de Heilige Geest nodig. Iemand noemde die eens ‘de energie van Jezus’. Een mooie typering. Het gaat immers om de Geest van Christus: de Heer  ín je. Maar dan moet je wel op Hem aangesloten blijven, je door Hem laten vervullen, daar zijn waar Hij werkt.

Door te bidden bijvoorbeeld. Het gebed is zeg maar de kabel, waardoor die kracht van de Geest, Jezus’ energie, je vervult.
Je vindt die ook in de Bijbel. Deze is immers door de Heilige Geest geïnspireerd. Zijn adem zit er dus in, zijn kracht. Door die woorden te lezen met een ontvankelijk hart, te overdenken, te herkauwen zeg maar; daardoor komt die kracht vrij.
Ook het Heilig Avondmaal is zo’n krachtbron. Daar wordt ons zwakke geloof namelijk versterkt. Zo zeker als je het stukje brood eet en het slokje wijn drinkt, zo zeker is Jezus’ genade voor jou. Zo zeker wordt alles van Hem van jou. Het is een probaat middel tegen twijfels en aanvechting.

En ook het contact met andere gelovigen geeft kracht. Door de verbondenheid met hen, door van hen te leren, door elkaar te bemoedigen, houd je het ook vol. In je eentje geloven is hondsmoeilijk, dan gaat dat gloeiende kooltje snel uit. Maar te midden van die andere kooltjes blijft-ie gloeien, vurig en warm.
Merkten we dat ook niet als belijdenisgroep? Wie van jullie zei dat een keer na afloop? ‘Ik kwam vanavond met een vol hoofd, door van alles en nog wat, maar door deze avond, door onze gesprekken, door het leren met elkaar van Gods weg, werd ik weer helemaal opgeladen. Zo inspirerend!’
Daarom zeg ik het tegen jullie en tegen iedereen: blijf anderen opzoeken. In de kerkdiensten. Op een kring. In onderlinge ontmoetingen. Lees goede boeken hierover. Luister inspirerende podcasts over het geloof. Ook daarin zijn er allerlei wegen tot God, krachtbronnen, waarin de Geest werkt, waar Jezus’ energie te vinden is.

Volgens de Psalm kan dan zelfs zo’n dor dal veranderen in een oase. Door de kracht die je put uit God, door de kracht van de Heilige Geest die je vervult. Wonderlijk hoe dan bijvoorbeeld een ziekte je relatie met God juist gezonder maakt. Hoe een storm in je leven juist een diepe rust in God doet ervaren. Of zoals één van jullie in de brief schreef: ‘In een donkere periode van verwarring hervond ik wat ik in mijn opvoeding had meegekregen. Jezus zegt: ‘Wie zoekt, die zal vinden’ en dat is waar, want de deur van mijn hart ging open en ik voelde een liefde naar binnen stromen die mijn misstappen aan het licht bracht. Er kwam weer ruimte voor God om in mijn hart te komen en Jezus te volgen. Ik merkte dat Hij mij veranderde en mij vreugde gaf.’ Het raakt me, want ook hier is dat donkere dal een oase geworden.

En weet je, dat kan voor jou en voor u ook. Er zijn immers genoeg wegen naar God toe. Als je die weg maar gaat. Met vallen en opstaan. Als je je kracht maar blijft zoeken en vinden in Hem. Als je maar blijft vertrouwen op Hem.
Of zoals iemand van jullie schreef: ‘Hoe ik zal zijn over 30,20 of zelfs 5 jaar weet ik niet (…) Maar ik mag vertrouwen op Hem, niet op mijn eigen vermogen om wel of niet te kunnen blijven geloven (…) Als het aan mij als mens zou liggen, zou daar natuurlijk niets van terechtkomen, maar als God erbij is, is niets onmogelijk.’

Mooi, die afhankelijkheid van de Here God, dat vertrouwen op Hem. Het sluit helemaal aan bij die laatste felicitatie van de Psalm: ‘Gelukkig, zalig, de mens die op U vertrouwt.’
Zalig, inderdaad. Wel-geluk-zalig. Het hoogste en diepste geluk dat er is. En dat blijft. Want het heeft eeuwigheidswaarde.

Dat vertrouwen, dat geluk, bracht Michel van der Plas eens onvergetelijk onder woorden. Hij was een begenadigd tekstschrijver en dichter, maar ook een groot twijfelaar. Dat maakt zijn gedicht ‘Het lied van het eeuwige leven’, een echt credo, ook zo ijzersterk en de grootste felicitatie waard. Ik hoop dat je het herkent of herkennen wilt: 

HET LIED VAN HET EEUWIGE LEVEN

Ik geloof in een dag van verrijzenis,
ik geloof in een God van vergeven,
en dat mijn geluk ook het zijne is.
Ik geloof in het eeuwige leven.

Waar Abraham, Isaak en Jacob zijn, 
bij God, in zijn glorie verheven.
Ik geloof in het erven van zijn domein,
ik geloof in het eeuwige leven.

En dat Hij mij vurig verlangt in zijn land
en dat Hij mijn naam heeft geschreven,
voor nu en altijd, in de palm van zijn hand.
Ik geloof in het eeuwige leven.

Ik geloof in een rijk dat voor mij bestaat
en dat het de dood zal beschamen.
Ik geloof in een liefde die nooit vergaat
en het eeuwige leven amen.

zingen  (met band)                        'Jezus liefde voor mij' van Sela

kinderen komen terug uit de kindernevendienst

Openbare Belijdenis van het Geloof en Bevestiging  

Marijn Bon

 Gabriëlla de Groot

 Tobias de Groot

 Christie Meijer

Emma Roskamp

Arjen Verkerk

lezen van het formulier en het beantwoorden van de belijdenisvragen

zingen           Psalm 134:2 (Oude Berijming) 

inzegening 

Marijn,           Wees over niets bezorgd, maar vraag in alle omstandigheden aan God wat u nodig hebt en dank Hem in uw gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren.’ (Filippenzen 4:6-7)

Gabriëlla,      ‘De HEER, je God, zal bij je zijn,
Hij is de held die je bevrijdt.
Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou,
in zijn liefde zal Hij zwijgen,
in zijn vreugde zal Hij over je jubelen.’ (Sefanja 3:17) 

Tobias          ‘Strijd de goede strijd van het geloof, win het eeuwige leven waartoe je geroepen bent en waarvan je in aanwezigheid van velen zo’n krachtig getuigenis hebt afgelegd. (1 Timoteüs 6:12)                 

Christie         ‘Wijs mij uw weg, HEER,
                       Laat mij wandelen op het pad van uw waarheid,
                       vervul mijn hart met ontzag voor uw naam.’ (Psalm 86:11) 

Emma            ‘Leg je leven in de handen van de HEER, vertrouw op Hem, Hij zal dit voor je doen.’ (Psalm 37:5) 

Arjen             (Jezus zegt:) ‘Wie het water drinkt dat Ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen. Het wat dat Ik geef, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft.’ (Johannes 4:14) 

lied (staande)     Lied 835:1 ‘Jezus, ga ons voor’ 

opneming onder de belijdende leden en toelating tot het Heilig Avondmaal

vraag aan de gemeente  

persoonlijk woord door Marius van Rouwendal, ouderling van dienst 

namens de belijdeniscatechisanten   door Tobias de Groot

geloofsbelijdenis              uitgesproken door Marijn Bon 

zingen           Lied 769:1,6 ‘Eens als de bazuinen klinken’ 

dankgebed en voorbeden

collectemoment 

zegen            

zingen                       Hemelhoog 472 ‘Ga nu heen in vrede’