orgelspel
welkom en mededelingen
aanvangslied Psalm 103:1 ‘Zegen, mijn ziel, de grote naam des Heren’
stil gebed
votum en groet
openingstekst Jezus heeft gezegd: ‘Laat de kinderen bij Me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij.’ (Marcus 10:14)
de dopeling wordt binnengebracht
lezing doopformulier en gebed
beantwoorden van de doopvragen
zingen kinderlied Hemelhoog 349 'Jezus roept alle kleine kinderen'
kindermoment

Wat heb ik hier bij me? Een schoen. Die had ik gisteravond gezet. Wie had er nog meer z’n schoen gezet gisteravond? En wat zat er in vanmorgen?
Myrthe zei nog: ‘Pap, je bent te groot om je schoen te zetten…’ Toen dacht ik: Te groot? Dan ga ik toch op m’n knieën zitten. En dan zing ik op m’n allermooist een Sinterklaasliedje. Dan zal Sint mij toch ook wel wat geven? Zo gezegd, zo gedaan.
Vanmorgen gingen Myrthe samen kijken. En weet je? Niet alleen bij haar zat er wat in haar schoen, bij mij ook. Prachtige sokken!
Mooi hè! Zeker… Maar weet je wat het is. Sokken slijten. Op een gegeven moment komt er een gat in. Dan moet je ze weggooien. In de textielbak. En nog iets: wie van jullie weet nog wat hij of zij vorig jaar in z’n schoen had? En drie jaar geleden?
Nou, hier in de kerk krijgen we al heel vroeg een heel mooi geschenk. Een heel mooi cadeau. Als we gedoopt worden. Zoals Emilia straks. En jij ooit ook. Of anders komt dat hopelijk nog. Waarom is die doop zo’n mooi geschenk? Omdat de Here God daarin tegen je zegt: ‘Jij hoort bij mij. Ik houd van je. Ik blijf altijd bij je. En ook als het misgaat, maak ik het weer goed. Zeker weten.’ En dit slijt niet. Dat blijft altijd gelden. Dan is dat toch het mooiste cadeau dat er is?
bediening van de Heilige Doop aan Catharina Cornelia Neeltje van Driel (1 Joh. 4:19)
zingen (staande) Lied 348:6,8 ‘Uw teken spreekt’
vraag aan gemeente
de doopkaart wordt overhandigd en de doopkaars aangestoken door de ouderling van dienst, Jan de Graaf
felicitatie
de dopeling wordt weggebracht en de kinderen gaan naar de kindernevendienst
dankgebed en gebed om de verlichting met de Heilige Geest
schriftlezing 1 Johannes 1:5-2:2
zingen Psalm 32:1,2 ‘Heil hem, wien God zijn ontrouw heeft vergeven’
tekstlezing ‘… wij hebben een Pleitbezorger bij de Vader: Jezus Christus, de Rechtvaardige.’ (1 Johannes 2:1b)
verkondiging Thema: ‘Een topadvocaat’
Gemeente van Jezus Christus, Aartjan en Thirza,
Een tijdje geleden kwam er in het nieuws dat een zeker advocatenechtpaar een bepaalde zanger op kosten had gejaagd. Het echtpaar vroeg namelijk een uurtarief van 650 euro. En dan kan het snel oplopen… Maar dan héb je wel wat: een topadvocaat. Wat zeg ik? Twee topadvocaten… Uiteindelijk werd de bewuste zanger wel vrijgesproken…
Vanmorgen gaat het over een hele andere topadvocaat, als ik het zo zeggen mag. Dé topadvocaat, wat mij betreft. Jezus Christus, ‘de Rechtvaardige’, noemt Johannes hem. Een betere advocaat is er niet!
Hij bevindt zich naast God de Vader in de hemel, aan diens rechterhand. De ereplaats dus. Een hogere plaats is er niet. Vandaar Topadvocaat. Sinds zijn hemelvaart resideert Jezus daar. Niet om op z’n lauweren te rusten. Nee, Hij is daar om, als geen ander, voor ons te pleiten.
Ja, ‘pleitbezorger’ noemt onze tekst Hem. Een deftig woord voor advocaat.
Een advocaat heb je nodig in de rechtbank, als je daar, als verdachte, terecht staat.
Hier gaat het over het goddelijke gerecht, over de hemelse Rechter, die het ultieme oordeel over ons leven velt. En dat valt niet mee, zegt de Bijbel. We zijn niet alleen een verdachte. We zijn schuldig bevonden. Vanwege onze overtredingen, onze tekortkomingen, onze missers, kortom: onze zonden.
Misschien denk je: daar gaan we weer! Daar gaat het altijd over in de kerk: over zonden.
Daar heb je een punt. Het gaat hier zeker ook over zonden. Weet je waarom? Omdat het hier in de kerk ook ten diepste over onszelf gaat, over hoe we zijn. En als we eerlijk zijn – en waarom zouden we dat niet zijn, juist in Gods huis en voor zijn aangezicht – als we eerlijk zijn, weten we dat we niet volmaakt zijn. Dat het regelmatig mis gaat, tussen ons en God, tussen ons en anderen. Juist als hier Gods Woord opengaat, wordt dat duidelijk, want dan valt het licht over ons leven. Dan wordt er, ook in samenwerking met Gods Geest die het te binnen brengt, a.h.w. een röntgenfoto van ons leven gemaakt. Dan komen ook die zaken aan het licht waar het ons aan schort.
Ook in die Johannesbrief gaat het over zonden. Maar liefst 25 keer wordt dat woord genoemd. Niet voor niets blijkbaar. Blijkbaar hebben die lezers (en wij met hen) het nodig dat daar de vinger bij gelegd wordt.
Al eerder hoorden we over die zgn. dwaalleraars, die hun invloed wilden laten gelden bij die christenen, aan wie Johannes schrijft. Ze ontkenden dat Jezus echt mens is geweest. Maar ze leerden ook dat de zonde er eigenlijk niet toe doet in een mensenleven. Zij beweerden namelijk dat de mens goddelijk is en dus geen zonde doet.
Nu staat die gedachtegang misschien ver van ons af, maar wat je vandaag de dag wel veel hoort is: ‘Oké, we maken fouten, maar dat is wat anders dan zonden en schuld. Dat is veel te zwartgallig, veel te negatief. Het enige wat wij moeten doen is leren van onze fouten. Dus kom niet aan met zonden en verzoening.’
Ook vinden veel mensen dat het bij hen zelf wel meevalt, zeker vergeleken met anderen. Ook vinden ze het lastig om toe te geven dat ze zelf over de schreef zijn gegaan, dat zij schuld dragen. Nee, die leggen ze juist bij de ander. Kijk maar wat er gebeurde deze week met de kabinetscrisis. Er wordt vooral gewezen naar de ander. Die is schuldig. Barbertje moet hangen. En zelf wassen ze hun handen in onschuld.
Het verhaal gaat over Spurgeon, de Schotse preektijger van weleer, dat hij geconfronteerd werd met een man die beweerde ‘zonder zonde’ te zijn. Dat kom je trouwens ook bij hele vrome mensen tegen. Mensen die zichzelf heel geestelijk vinden en voelen. Zonde- en zondenbesef horen volgens hen bij de voltooid verleden tijd, bij de zogenaamde oude mens in hen, die dood en begraven is. Nou, dat vond deze man dus ook. Spurgeon nodigde hem uit om bij hem te komen eten. Na de opvattingen van de man aangehoord te hebben, pakte Spurgeon een glas water en gooide dat de man pardoes in zijn gezicht. De man werd woest en maakte Spurgeon voor van alles uit vanwege zijn gebrek aan manieren. Daarop antwoordde Spurgeon, rustig en kalm: ‘Ah, ziet u, de oude mens in u is niet dood. Hij was alleen flauwgevallen en is weer opgewekt met een glas water!’
Johannes’ woorden tegen die dwaalleraars, over hun opvattingen, is ook een soort glas water in hun gezicht. Namelijk dat ze op deze wijze zichzelf misleiden en ook nog eens God tot een leugenaar maken. Het zou je gezegd worden! Maar soms hebben we het nodig om wakker geschud te worden, om weer het juiste zicht te krijgen, op God en op onszelf. De Here God kent ons immers helemaal. Hij weet welk vlees Hij met ons in de kuip heeft. En met die houding dat we zelf geen zonde hebben, dat het bij ons alles meevalt; daarmee maken we ook nog eens Jezus’ offer aan het kruis ridicuul, want waar zou dat voor nodig zijn als wij zelf brandschoon zouden zijn?
‘God is licht’ schrijft Johannes en wij mogen daarin met Hem wandelen. Het is een prachtige omschrijving voor de weg van het geloof die wij én onze kinderen mogen gaan. Maar licht is ook ontdekkend.
Kijk, een mijnwerker onder de grond ziet niet hoe vuil hij precies is. Dat wordt anders als hij boven de grond in het daglicht komt. Zo is het ook met Gods licht. Als we met Hem wandelen, als we dichtbij Jezus zijn, dan vallen juist onze vlekken, onze viezigheid, onze missers op. Ik las bij een oudere collega: ‘Naarmate ik ouder word en dichter naar Christus toegroei, word ik daaraan meer ontdekt en heb ik er meer verdriet van. Hoe dieper ik de lichtcirkel van Christus binnentreed, hoe scherper ik de zonden en zwakheden zie die nog in mij overgebleven zijn. Licht maakt blij, maar licht maakt ook de vlekken zichtbaar.’ Herkenbaar?
Maar het zit het dan met zo’n baby’tje? Met zo’n schatje als Emilia? We hoorden bij de doopvragen dat zij ‘met ons deelt in zonde, schuld en oordeel’. We hadden het erover tijdens het doopgesprek. Dat jullie dat ook lastig vinden bij zoiets puurs als een baby, als jullie bloedeigen schat. Tegelijk waren jullie ook eerlijk en nuchter: ‘Nee, nu zie je dat nog niet. Maar we weten wel dat het erin zit: de neiging om te zondigen. Het is een kwestie van geduld en dan zal blijken dat ook Emilia, net als wij, niet volmaakt is. Dat ook zij inderdaad deelt in zonde en schuld.’
Net als wij allemaal, voeg ik eraan toe. Het is goed, het is nodig, om dat te erkennen. Om die zonden ook te belijden, schrijft Johannes. In het Grieks staat daar een woord dat letterlijk ‘hetzelfde zeggen’ betekent, oftewel het eens zijn met God dat er in ons leven veel aan schort.
‘Ónze zonden belijden’. Het dus ook bij onszelf houden, je niet vergelijken met een ander, dat het bij jou wel meevalt, dat die ander veel erger is. Nee, je eigen zonden belijden. Tegenover God. Tegenover elkaar. Ze ontkennen, verdringen, verzwijgen maakt je ongelukkig. Maar ze uitspreken, eerlijk belijden, is bevrijdend, geeft zoveel ruimte.
Ik merkte dat pas toen iemand in een pastoraal gesprek iets beleed, wat er al heel lang lag. Waar diegene echt onder gebukt ging en nog nooit tegen iemand verteld had. Maar nu deed ze dat. Die belijdenis was emotioneel, maar luchtte ook enorm op. Het pastoraat als biecht. Hoe mooi, hoe bevrijdend is dat!
Johannes schrijft ook over het belijden van zonden, meervoud dus. Niet algemeen: ‘We zijn nou eenmaal allemaal zondig.’ Nee, die zonden dus ook benoemen. Concreet. Afgelopen catechisatie ging het over het gebod ‘Gij zult niet doden.’ Aanvankelijk leek het ver van de catechisanten af te staan. Want niemand van hen heeft iemand vermoord, of heeft plannen daartoe. Maar toen hoorden we wat Jezus over dit gebod zegt in de Bergrede. Hoe Hij het daar aanscherpt, dat je ook met je woorden een moord kunt plegen, door iemand diep te kwetsen, te beschadigen, door te pesten, door kwaadaardig te roddelen of door iemand juist dood te zwijgen. Het kwam opeens dichtbij en we beseften dat niemand van ons hierin vrijuit ging. We hebben die zonden aan het eind ook in ons gebed beleden.
Dat mag je je kinderen ook leren. Dat je het zo waardeert als ze hun fouten en missers eerlijk uitspreken. En dat je dat als ouders ook doet, naar elkaar als man en vrouw, naar je kinderen toe. Ik zal nooit vergeten dat mijn vader tegen me zei, (ik was een puber): ‘Ik was te hard tegen je. Ik liet me gaan in mijn drift. Het spijt me.’
Aan de schuldbelijdenis zit ook een geweldige belofte verbonden: ‘Belijden we onze zonden, dan zal Hij, die trouw en rechtvaardig is, ons onze zonden vergeven en ons reinigen van al het onrecht dat wij bedrijven.’ Dit is toch genadeverkondiging pur sang! Dit is toch het Evangelie in z’n volle glorie! God reinigt ons van al het onrecht dat wij bedrijven. Zet voor jezelf maar een streep onder dat woordje ‘al’. Gods reiniging is totaal. Door en door schoon!
Waarom? Door die Topadvocaat, die we hebben: Jezus Christus. Nee, Hij jaagt je niet op kosten. Hij betaalt zelf. Het allerhoogste tarief. Namelijk zijn eigen leven. Dat heeft Hij gegeven om ons te verzoenen. Dat is de prijs. De hoogste prijs.
Verzoening is bedekking. Als Jezus Christus onze zonden verzoent, dan zijn ze bedekt. Dan is er niets meer van te zien. Helemaal niets.
Die verzoening is voldoende voor de zonden van de hele wereld. Hoe ruim wil je het hebben! Laat dus niemand van ons denken: maar wat ik gedaan heb, de schuld waarmee ik rondloop, dat is onvergeeflijk. Nee, als we ermee naar God gaan, deze oprecht aan Hem belijden, dan mogen we, op grond van Christus’ offer, weten dat we verzoend zijn. Dat Christus ons vrijpleit bij de Vader. Zo’n Topadvocaat is Hij. Een betere is er niet.
In het Grieks staat er voor Pleitbezorger het woord ‘paraklètos’. Parakleet op z’n Nederlands. Een woord dat we verder alleen in het Johannesevangelie tegenkomen. Daar wordt het gebruikt voor de Heilige Geest.
Parakleet betekent letterlijk: ‘de erbij geroepene’. Oftewel: de Helper, de Bijstand, de Advocaat. De Heilige Geest is door Jezus gezonden om ons bij te staan, om ons te helpen, om ons te vernieuwen, om ons kracht te geven om het vol te houden.
En nu blijkt Christus zelf ook een Parakleet te zijn: een Bijstand, een Advocaat.
Hier op aarde hebben we dus de Heilige Geest als Pleitbezorger en in de hemel Jezus Christus. Een Topadvocatenduo dus, als ik zo zeggen mag. Merk je hoe goed af we zijn! En dan is er ook nog de Vader, bij Wie zij beiden pleiten en bidden.
De doop drukt dit ook op een geweldige wijze uit. Deze wordt voltrokken in de naam van deze Drie-enige: Vader, Zoon en Heilige Geest. Die doop is niet ongedaan te maken. Daar mag je altijd je hand op leggen en op pleiten. Dus als je wel eens twijfelt aan Gods leiding. Als je aangevochten wordt door duivelse aanvallen en verleidingen. Als je worstelt met schuld- en schaamtegevoelens. Denk dan aan je doop, die het zwart op wit zegt: de Vader is je trouw. De Zoon pleit voor je. De Geest staat je bij. Daarom:
Drie-enig God, aan U alle eer! Halleluja! Amen
zingen Hemelhoog 176 ‘God, enkel licht’
dankgebed en voorbeden
collectemoment
zingen Lied 939 ‘Op U alleen, mijn licht, mijn kracht’
zegen